ریسمانی از داستان

ریسمانی دیگر از داستان

habibpartari — Tue, 26 Dec 2006 15:04:59 GMT

این هم جای جدیدی برای من و شما :

ریسمانی از داستان

تمام شد

habibpartari — Wed, 27 Sep 2006 15:10:18 GMT

به صور ناکوک اسرافیل روزی

من این جهان به چشم دیده و به دست سوده را

به التجای جهانی دیگرگونه

وداع خواهم داد

به صور ناکوک اسرافیل آری

ریق رحمت را

چو جام مستانه شوکران روزی

به ناسلامتی این خدایگان زمینی

بالا خواهم کشید

. . . . . . . . . . . . . . . . . . .

خدا حافظتان

جغرافیای خیالی

habibpartari — Mon, 18 Sep 2006 14:27:18 GMT

گروه نمایشی بامداد جهت شرکت در جشنواره استانی تئاتر عازم آبادان شد . ( بهانه ایی دیگر برای یک نبودن تازه ! ) . کمی در شگفتم . کمی بیشتر از کمی . از اینهمه بی خبری و بی مهری که ایام را بغل کرده است .

نقشه ایی دارم

خم میشوم روی نام خوزستان

و درشتش میکنم

ریز میشوم روی کوچه ایمان

جاییکه کسی

گوشش پر است از خروش رودخانه دزفول

و پسرهای اهوازی

امشب کنار چشمهایش لب کارون می خوانند

برای اشکها

و برای کوچه اش

نقشه ایی دارم

اگر سکوت نمی کرد

habibpartari — Thu, 31 Aug 2006 07:23:18 GMT

- اون یکی رو زدین دو و چهار صد ؟

مرد فروشنده با یکطرف دهانش خندید و گفت : نه قربون شکلت . بیست و چهار تومنه و دستش را کشید سمت تکپوشی که چند دقیقه ایی بود لای انگشتان پسر ورز می خورد . میخواست بردارد و ادامه بدهد که : اگر مشتری نیستین . . . که مرد دومی با صدایش داخل آمد که : همون را میشه ببینم ؟ این جمله از گلویی بیرون آمد که کراوات را خیلی پیش از عروسی تجربه کرده بود . شاید عروسی را هم خیلی پیش از عروسی . البته پسر جوان عقلش آنقدر قد نمیداد که چنین چیزهایی را بفمهد . چشمهای فروشنده برقی زد : بعله قربون . . . خدمت شما . سنگ شوره . ترک اصل .

وقتی پسر با انگشتهاش یقه تکپوش را می خاراند زیرجلکی نگاهی کرد به آن مرد دوم که شانه به شانه اش ایستاده بود . و بعد همانطور زیرجلکی خیره شد به آن بیست و چهار تومان سنگ شور ترک . شاید مرد دوم نگاه دزدکی را دیده بود که گفت : یه ضرب المثل هس که میگه من اونقدر پولدار نیستم که جنس ارزون بخرم . اگر پسر سکوت نمیکرد شاید ادامه نمی داد که : منظورم را که می فهمی ؟

شاید اگر باز هم سکوت نمیکرد فروشنده منبر نصیحت نمی گرفت که : هیچی آسون و ارزون بدس نمی آد . بقول قدیمیا نابرده رنج گنج میسر نمیشود مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد . پسر گفت : کار هم که ماشالا فراوون . مرد دوم میان شمردن اسکناس هاش خنده ایی زد . فروشنده گفت : کادوپیچ کنم یا همون تو نایلون می برین ؟

پسر انگشتهاش را از تکپوش سوا کرد و سرش را زیر گرفت که برود . فروشنده انگار که بخواهد قناری از قفس پریده اش را لای مشت بگیرد با صدای بلند گفت : با قیمت مناسب تر هم هس ها . پسر لحظه ایی ایستاد . بی آنکه برگردد گفت : من اونقدر پولدار نیستم که جنس ارزون بخرم . رفت .

و فروشنده تا چند روز بعد همه سوراخ سنبه های مغازه اش را گشت تا ماشین حسابی که همیشه روی ویترین میگذاشت را پیدا کند .

با شمایم که . . .

habibpartari — Mon, 31 Jul 2006 21:15:45 GMT

این روزها بیشتر از همیشه سر در لاک خودم دارم . شاید چندی دوری برای درد بی درمان دلم لازم بود . شبهای اصفهان همقد دلگیر بودنش زیباست .

آنچه می آید یادداشتی است که پس از یک بحث دوستانه شکل گرفت .

كيستيم و چكاره ايم ؟ زبانهامان سرگفتن ندارند و سرهامان دست بكار هيچ تاملي نيستند . به دست و سر و زبان يله ايم در موسيقي بي ترتيب طبل عاري .

كج انديشيده ايم اگر كج ميرويم . و بماند كه راست يادمان ندادند . كوه بلند انديشمنديمان - اگر هم به ساحت وجود پا نهد - سفله خاكي است از غرولندي زير لب يا گاه پچپچه ايي با دوستان و هم پياله ها كه : قانون كج است و معوج .

و قانون به دهن كجي راست نميشود رفيق . ما همرهان خوبي نيستيم . ما اصلا راه نميرويم . مانده ايم و گنديده در ولنگاري ارتباطهاي سردرگم . و دوستاني كه از هر يكيشان به هزار دشمن پناه بايد برد . به بادي مثل ابر مي آيند ، مثل پرچم رو سوي تو ميكنند و تو دل خوش ميكني به اينكه قانون زير پايت له شده . نه قانون كوچك اين خرده شهر ، حس ميكني تمام جهان زير پاي تست . دلخوش باش و باش تا بادي ديگر بوزد !

هراس داريم از سين استبداد ، بي كه بدانيم خود مستبداني زورگوييم كه سرزمين بالهاي ذهنمان را غاصبانه در چنبره جهالتي محدود و لذاتي گذرا فروبرده ايم . باري ما حتي به خودمان زور ميگوييم و دردناكتر آنكه با خودمان نيز صادق نيستيم و اين جهالت و لذت خودآگاه را در خودفريبي شگرفي به حساب ناتوان بودنمان در برابر صاحبان اريكه قدرت ميگذاريم .

من نيز جاهلانه به اين سطور نمي بينمتان فرورفته در تاملي تلخ كه " كيستيم و چكاره ايم ؟ " ولي به حرمت لحظه ها و آدمهاي رفته از دست ، زماني را در قلب و ذهنت كنار بگذار كه شايد دررسد روزي . تا انديشه كني ، خودت را روبري خودت بنشاني زير نور نامرد چراغي كه مدام ميرقصد ، و براي خودت اعتراف كني كه : لوله سلاح هاي ما هرگز بوي دود را نشنيد چرا كه ما پيش از جنگ ، شكست خورديم . ما هرگز به مبارزه فكر و حرف نطلبيديم تمام آنچه در ذهن و زبانمان خفقان نام گرفت . ما از ترس مرگ ، خودمان را سينه خيز روي خاك بلاخيز بي قيدي و بي خيالي كشيديم و كشتيم .

آنك اعتراف كن رفيق ! ما جانيان لحظه ها بوديم .

درد چهل سالگي

habibpartari — Tue, 30 May 2006 08:40:19 GMT

حالا پس از مدتی آمده ام ( آنهم با داستانی که تازه نیست ! ) در پست بعدی ( البته اگر چنین چیزی دیگر وجود داشته باشد ) سعی خواهم کرد گزارش مصوری از نمایش " مرد نیمه مرده " به نویسندگی و کارگردانی خودم که در جشنواره دانشجویی کرمانشاه حضور داشت بدهم . فعلاْ !

اتفاق آنشب يك فاجعه بود .

وقتيكه خانه رفت بوم را گوشه ايي انداخت و قلمها را روي زمين رها كرد . دلش ميخواست گوشي را بردارد و براي هميشه تمامش كند . آن دختر ديگر تكراري شده بود . اين را دستها و كمرش به او ميگفتند .

بوي اتفاق در خانه پيچيد . مادر سفره را انداخت ، ماني كنار پشتي گريه ميكرد و پدر چركهاي گردنش را ميكشت .

" بيا با اين بي صاحاب مونده بازي كن. "

همبازي خوبي براي ماني نبود و هردوشان خيلي زود از دست هم خسته ميشدند .

صداي زمخت پدرش ، مادر را به اتاق خواب احضار كرد . نور لامپ آشپزخانه در چشمهاي مادر برق انداخت . با استكان چاي به اتاق خواب رفت .

" به بچه ات ياد بده وقتي ميخواد خرابكاري كنه بگه . . . چيز "

" چي ؟ "

" چي ميگن اونا "

" كيا ؟ "

و او با خودش فكر كرد كه كلمه گمشده پدر شايد مخفف يك نام باشد مثل پابلو پيكاسو . دعواهاي آندو هميشه همينجور شروع ميشدند و او اين را خيلي خوب ميدانست . ماني را كنار سفره تنها گذاشت و به اتاقش رفت . شايد حتي ماني هم ديگر ميدانست كه تا دقايقي ديگر چه جار و جنجالي بپاخواهد شد .

روي فرش اتاقش دراز كشيد . بي هوا چشمش به آينه و شمعدان قديمي افتاد كه بالاي كمد قايم شده بودند و خاك ميخوردند .

مادر سعي ميكرد همه چيز را آرام كند . دست پدر را آرام توي دستش گرفت . سعي كرد از بي تفاوتي چهره اش نااميد نشود و به تلاشش ادامه بدهد . اما پدر انگار خودش را با موتور جوشش به نفهمي جوش داده بود . گويي اصلا پي نبرده كه اتاق چه بوي عطري ميدهد ، ملحفه هاي تخت چقدر مرتب شده اند و حتي انگار آنقدر منگ شده كه نفهميد مادر در را پشت سرش چفت كرد ، اتاق را تاريك كرد و فقط آباژور را روشن گذاشت .

مادر نه دلش ميخواست نااميد شود و نه كم ارزش ، ولي كم كم داشت بي حوصله ميشد . پدر برايش شروع به وراجي كرد . اما حرفهايش هيچكدام به نياز مادر ربطي نداشتند و اين مادر را بيحوصله تر ميكرد .

همچنان روي فرش ولو بود و نميدانست چرا اينقدر وارفته است . يادش آمد كه امروز بجز يك بستني كه آن دختر برايش خريد چيز ديگري نخورده . از اتاق او صداي پدر هر لحظه به فرياد شبيه تر ميشد و مادركم كم انگار جيغ را تمرين ميكرد .

پدر داد كشيد . مادر با جيغ جواب داد . صداي شكستن يك استكان آمد . براي خوردن شام كه از خيلي پيش پهن شده بود از اتاقش خارج شد .

پدر دستش را محكم در هوا عقب كشيد و شايد در يك چشم زنش چهار و در چشم ديگرش صفر ديده بود كه دستش را رها كرد و قيد سيلي را زد .

" تو ديگه الان چهل . . . "

با الف هاي كشيده داد زد : مامان !

ماني خودش را روي سفره خراب كرده بود . آشفته تر از تمام كارهاي پيكاسو .

" يه بار هم تو پاكش كن "

بچه هاي سبزه ، نخود سياه هاي خوبي هستند . مادر به تلاش بيخودش ادامه ميداد .

فرداي آنروز همه چيز سر جايش قرار داشت . يك بيست و چهار ساعت آرام و بي دغدغه . با رفيق دخترش به گردش رفت و بستني خورد . پدر سركار رفت و برگشت . مادر اتاق خواب را مرتب كرد و ماني دنبال يك فرصت كوچك بود تا سفره را نقاشي كند .

دیر شد ، برو !

habibpartari — Mon, 27 Mar 2006 07:26:24 GMT

موهايت كه در باد ول شدند يادم آمد كه پنج است و بايد بروي . تو حواست نبود و محو خودت بودي . من هم همراهت بودم .

انگار حرف هاي ما تمامي نداشت . آخر هر حرف اول حرفي ديگر ميشد . تو بيرحمانه دستت را كنار پهلويم گذاشته بودي و من مي ترسيدم كه لمسش كنم . مبادا كه مهربانانه براي هميشه بروي . جدال من با دستهاي تو هوسم را بجان ساعت انداخت . ساعت از پيش بازنده بود و بي اهميت شد كه از شش هم بيشتر است .

اخم كردي و من براي خنداندنت تا هفت جان كندم . و درست همانجا بود كه حس كردم وقتش شده و بايد چيز جديدي بگويم . با لبخندي بحث را كه عوض كردي دلم بحال خودم گر گرفت .

از خواستن گفتي و من مي خواستم دستهايت را خواهش كنم . ترسيدم كه عقربه ها هوسم را در شبيخوني ناباور مغلوب كنند . پس كشيدم دستم را و خواهشم را . سرم را زير انداختم و شانه هايم را مثل خواهشم رها كردم . زير لب آهي كشيدم بجان روزهايي كه از روزهاي ديگر كوتاه ترند . بجان خوابها و رويا . هوسها .

باورم نمي شد . تو يكدفعه دستان ظريفت را روي زمخت دستان من گذاشتي و من با تو آغاز كردم . ( نمي توان تو را شناخت ! ) آفتاب بالاي سرمان رفت و عقربه هاي ساعت روي هم افتادند . چه ساعت گرمي !

تو براي گفتن يك كلمه به من و من افتادي و من خيس بودم زير بار شرم . گاهي آدم از فراموشي خودش پشيمان مي شود . سكوت ميان ما آنقدر طول نكشيد و درست راس يك دوباره از صفر شروع كرديم . شروعي دوباره از آفتاب و عرق . گاهي پشيماني ، فراموشِ آدم مي شود .

باد كه آمد ياد باران افتاديم و هوس پرسه از جا بلندمان كرد . زير قدم هاي ما خيابانها از روز هم كوتاهتر شده بودند . شهر زير پاي ما بود . كنارت كشيدم وگفتم : ديرشد برو ! هي خورده بودم كه ساعتم در خواب ديشب مانده است .

شب من هم بخیر !

habibpartari — Sun, 05 Mar 2006 17:25:18 GMT

حاصل اين روزهاي نبودن من يك هيچ بزرگ است . كوششي نفس گير براي آغاز يك فعاليت نمايشي ديگر ، گلايه ايي در دل دوستان دور و نزديك ، كلي پريشان خاطري و اداي عاشقي در آوردن ، خلسه هاي زوركي و خنده با دوستان خنده دار ، سردرگمي ترمهاي پاياني درس و دانشگاه ، كلنجارهاي روزمره با رجاله هايي كه تا اتاق خواب هم پايشان كشيده ميشود و . . . همه اش همين . همين هيچ . شايد قرار است همه اش همين باشد . زندگي را ميگويم . شايد هم نه . ميگذرم ، بگذريد ! سايه شما مادام و مستدام ، سرتان گرم و سرگرم خيال ، كه : در اين دنيا خيال تنها سرزميني است كه سزاوار زيستن است ( ژان ژاك روسو )

چشمهام مي سوزند . كمرم خسته شده . ميخواهم غلت بزنم . نازنين من خواب است . همه خوابند . تمام شهر . همه را خواب ببرد من را آب مي برد . آرام مي غلتم . نازنين يك نفس تند و سنگين ميدهد داخل . ميترسم . چشمهايم را روي هم ميگذارم و خودم را به حالي ميزنم كه انگار ساعتهاست . . . زيرجلكي نگاهش ميكنم . خواب خواب است . چرا ؟ چرا طي اين همه شب او پي نبرده است ؟ اين سوالي است كه چندين شب است آزارم ميدهد . اگر آواز جيرجيركها نبود شايد از دق بي جوابي اين سوال و هزارتوهاي آزاردهنده ايي كه بجاي جواب جلوي چشمهام مي آمدند تا حالا هفت كفن پوسانده بودم . ولي جيرجيرك ها هستند . هر سه تا شان . زير كمد لباسها ، توي سواخ ريز گوشه پنجره و . . . راستي آن يكي امشب كجاست ؟ صدايش كمي دورتر از ديشب است . ديشب خودش را رسانده بود به ريشه هاي فرش . چقدر چشم چشم كردم تا ببينمش . اگر آقا مجتبي نصف شب هوس سيگار نميكرد چشمهايم كنده ميشدند و نمي ديدمش . آقا مجتبي و زنش براي شبهاي من عادت شده اند . چراغ اتاق خوابشان كه روشن شود نورش اتاق من و نازنين را هم كمي از تاريكي جدا ميكند . آندو خيلي شبها كم خوابند . چراغ اتاقشان تا نيمه هاي شب بيدار ميماند و هر شب يك بار آقا مجتبي براي سيگار كشيدن روي تراس مي آيد . زنش هم مي آيد . كمي خنده دار است . زن آقا مجتبي كه هيچوقت در كوچه و خيابان نميشود فراز و نشيبي از اندامش را و حتي يك تار مويش را ديد ، نصف شبها راحت و بي قيد مي ايستد كنار شوهرش . يك تاپ تنگ ميپوشد كه سينه هايش را سخت بغل كرده و شلوارك بامزه ايي كه تا نزديكي هاي زانويش ميرسد . لابد به همديگر ميگويند : از ما ديوانه تر كسي نيست كه تا اين ساعت بيدار باشد و تازه اگر هم باشد از چراغ اتاقش پيداست ! مجتبي سيگار ميكشد و زنش دست هايش را ميان موهاي بلندش شانه ميكند و از فاصله ميان دو مجتمع به نقطه هاي دور خيره مي شود . ميتوانم حدس بزنم به كجا نگاه ميكند . شب ، با چراغاني لامپ هايي كه از دور چشمك ميزنند بايد خيلي زيبا باشد . وقتي سيگار مجتبي به فيلترش ميرسد از تراس خانه سقوط ميكند . مجتبي سرش را خم ميكند تا گردن زنش . مي بوسد و بعد در حاليكه دستش را تا شانه دورترش رسانده مي بردش تو . و مثل هر بار چند دقيقه بعد اتاق من و نازنين دوباه تاريك تاريك ميشود .

چند شبي است كه با خودم فكر ميكنم چرا نازنين نميفهمد ؟ شايد بخاطر اين است كه چشمهاي من ديگر عادت كرده اند و مثل هفته هاي اول تا سرظهر سرخ و پف كرده نميشوند . البته بي گمان براي من غرق شدن توي اين سئوال تلخ بهتر است از فكر كردن به آن شرم مزخرف . نازنين غلت مي زند و روي دست راستش مي خوابد . حالا رخ به رخ شده ايم . زيباست . فقط نميدانم چرا مدتي است صورتش به نظرم بچه گانه ميرسد . اين حس را از از اولش نداشتم . يعني از آن روز اولي كه مادرم به بهانه خياطي و اينجور كارهاي زنانه نازنين را توي حياط خانه آورد . من از پنجره نگاهش كردم . آن وقتها برايم چهره اش هم زيبا بود و هم جدي . راستش از وقتيكه به چهره زن آقا مجتبي كمي خيره شده ام حس ميكنم نازنين قيافه اش بچه گانه است . كسي چه ميداند ؟ شايد به همين خاطر او را به كج و كوله ايي مثل من داده اند .

خوابم مي آيد ولي نمي خواهم بخوابم . دوست ندارم كابوس شب عروسي ام سروقتم بيايد . يادش كه مي افتم تنم مي لرزد . همهمه عروسي به آخرش رسيده بود . نازنين هنوز توي همان لباس توري سفيد بود . همه رفته بودند جز مادرم . مانده بود و نگاهم مي كرد . نگاهش شبيه نگاه زمان بچگي هام بود . وقتيكه از خواب بيدار مي شدم ، با شوق مي خواستم سلام كنم و همين نگاهش خشكم مي كرد . و هميشه وقتي از كنارش رد مي شدم مي فهميدم كه بمن خيره نبوده بلكه تخت خوابم را زل زده بود .

نازنين آخرين اشكهايش را ريخت . پدر با بوق ، مادر را صدا زد . مادر نگاهش را بريد و رفت تا سوار شود . حالا من و نازنين مانده بوديم و يك زندگي تازه كه براي شروعش قاعدتاً بايد با هم مي خوابيديم . چه شب عرق ريزي بود و البته ترسناك . تصور من چيز ديگري بود . گمان نمي كردم آنقدر شرم داشته باشد . وقتي تمام شد از هم سوا شديم . تند تند نفس مي زدم . نازنين با چشمهاي باز به سقف اتاق خيره بود . لابد دلش مي خواست من چند جمله عاشقانه به او بگويم . چند دقيقه بعد خوابيد . شايد پي برد كه من همه حرفي را بلد نيستم كه بگويم . خوابم مي آمد اما نبايد مي خوابيدم . از خودم مي ترسيدم . بخصوص آنكه آن شب پر از هيجان و ترس بود . ياد حرف مادرم افتادم كه گفت : دكتر گفته نبايد هيجاني بشي ، ترس هم تشديدش ميكنه ، هميشه هم يادت باشه قبل از . . . خوابيم . مثل يك احمق . آنقدر خسته بودم كه تمام خواب برايم به اندازه يك لحظه بود كه صداي نازنين تمامش كرد : تو چيكار كردي ؟ ايستاده بود بالاي سرم . فهميدم كه آنچه نبايد سرم آمده . گفت :"باورم نمي شه . عين بچه هايي ." با قدمهاي تند داشت از اتاق بيرون مي رفت . خودم را نيم خيز كردم و گفتم : نازنين من بايد بهت ميگفتم كه از بچگي . . . با صداي بلند گفت : خفه شو . آنقدر بلند گفت كه از خواب پريدم . نازنين غلت خورد و پشتش را به من كرد . جيرجيرك هايي مي خواندند . با صداهايي زنگ دار و زشت . تمام تخت را وارسي كردم . نفس راحتي كشيدم و خودم را ولو كردم . خوشحال بودم از اينكه همه اش يك خواب بوده و ناراحت از اينكه مي دانستم نبايد بخوابم و تا صبح بايد صداي كشنده جيرجيرك ها را تحمل كنم .

امشب چراغ خانه آقا مجتبي زودتر از هميشه خاموش شد . سيگار هم نكشيد . شايد زنش تركش داده . زن خوبي دارد . قيافه اش زنانه است و مي داند كه شوهرش سيگاري است . آقا مجتبي مجبور نيست بگذارد زنش بخوابد و بعد بيايد روي تراس تا . . . خسته ام . ديگر نمي خواهم فكر كنم به اينكه چرا نازنين نمي فهمد بيداري هاي من را . خوابم مي آيد و مي خواهم بخوابم . به جهنم ! همه شهر را خواب ببرد و من را آّب . چه اهميتي دارد كه جيرجيرك سوم امشب كجاست ؟

قتل یک ساده لوح ( برای عادل خلف عادلی )

habibpartari — Thu, 02 Feb 2006 14:32:09 GMT

به خودم هي ميزنم كه نبايد وا بروم ، بايد بيشتر بخودم مطمئن باشم . بخودم ميگويم كه تو آدمي هستي كه هر كاري از دستت برمي آيد و هر كاري هم كه ميخواستي كرده ايي .

اَه ! اين گلفروش لعنتي هم جوري زل زده كه انگار قاتل ديده . حق هم دارد ، فكري شده ام . همه اش بخاطر آن يك جمله ايي است كه " آزاد " گفت . هميشه وقتي اتفاق بدي برايش مي افتد حرفهايش تلگرافي و شاعرانه ميشوند .

"برو پيش مژده و سلام برسان . بگو امروز فاصله من با يك قاتل به اندازه يك جنازه بود "

مسئله

habibpartari — Sat, 21 Jan 2006 07:58:07 GMT

این روزها درگیر بازنویسی یکی از داستانهای گذشته ام که مبتلا به کوتاه نویسی وبلاگی شده بود . اما از اعتراف این حقیقت نمیتوانم بگذرم که قلمم سنگین تر از قبل شده . یکی از دلایل این اتفاق خواندن داستانکی بود بنام مسئله از کتایون آموزگار. آنقدر خوب نوشته که ترجیح میدهم بجای هر حرفی فقط داستان را برای چندمین بار بخوانم :

مسئله

اداره جهاد کشاورزی شهرستان تویسرکان....

پسرک ماتش برده بود به مسئله. اشک تو ی چشمهاش جمع شده بود. نمی فهمید. اصلن اداره ی جهاد کشاورزی شهرستان تویسرکان را نمی فهمید که بخواهد بقیه ی مسئله را بخواند.

پدر بالای سرش داد زد : خب!

پسرک با بغض دوباره خواند : اداره ی جهاد کشاورزی شهرستان تویسرکان، 374 تن کود شیمیایی...

روی کاغذ بی که بفهمد چه می نویسد نوشت 374 و دماغش را بالا کشید.

پدر دوباره داد زد: 374 چی؟ جلوش بنویس چی؟ ونوک انگشت سبابه اش را چند بار جلوی 374 پسرک محکم فشار داد. جوریکه نوک ناخنش هربار سفید سفید میشد.

پسرک سه باره خواند: اداره ی جهاد کشاورزی شهرستان تویسرکان، 374 تن کود شیمیایی یکبار و 545 تن ....

پدر دوباره فریاد زد : پس جلوش بنویس چی؟ و خودش جواب داد: کود شیمیایی! بنویس کود شیمیایی. و پسرک بی که بفهمد چه می نویسد و کجا می نویسد نوشت: کود شیمیایی.

-اونجا نه! اینجا. اینجا بنویس. جلوی 374!

و پسرک پاک کن را از دست عرق کرده اش در آورد و شروع به پاک کردن کرد. کاغذ سیاه شد. پاک کن را فشار داد .کاغذ پاره شد.

پدر کاغذ را از دفتر کند و باز فریاد زد: از نو بنویس. پسرک نوشت:

اداره ی جهاد کشاورزی شهرستان تویسرکان...