ریسمانی از داستان

(من اين داستان را تا آنسوي گريه ، تا سرحد مرگ به خودم تقديم ميكنم )

وقتي به خانه رفتم پدرم بخاطر يك ساعت تاخير خودش را حسابي به زحمت انداخت . دقايقي گريه كردم و ساعتي هم مادرم توي همان گوشم حرفهاي زنانه ميزد كه " پدرت ترا دوست دارد " و " هيچ پدر و مادري بد بچه شان را نميخواهند " . بعد از آن وقتي برايش چاي بردم و سيگار روشن كردم ، ديدم كه كف دستش هنوز سرخ است . مثل يك پاره آتش .

فرداي آنروز از خواب كه بيدار شدم مثل تمام روزهاي اين چند ماه كيفم را برداشتم و خارج شدم . وقتيكه ميرفتم سئوال تكراري برادرم بود كه در هوا پرت شد :" چي داري ؟ " . گفتم : " رياضي ، تا بعد از ظهر".

استاد ، آنروز از هميشه خراب تر بود . ولي باز هم خوب بود . گفت : انسان اگر انسان نبود و فراموش نميكرد از دست خودش ديوانه ميشد . روي زبانم بود كه بگويم : ميان چرندياتتان حرفهاي جالبي پيدا ميشود ، كه خودش بدون توضيح گفت : فلسفه ما همه اش اينجوريه ! فاصله فلسفه زندگي تا سفسطه زنده بودن به اندازه طول كشيدن يك نخ سيگاره . جمله دوم را وقتيكه از خانه اش بيرون ميرفتم گفتم . در حاليكه مدام ميترسيدم دير شود و شب دوباره براي پدر چاي بريزم و سيگار بگيرانم .

وقتي رسيدم دير شده بود . اما پدر برعكس شب قبل به آرامي صدايم كرد تا با هم حرف بزنيم . بيشتر از دو ساعت حرافي كرد و كلماتش توي مغزم افتاده بودند بجان كلمات استاد . وقتي حرفهايش تمام شد و ميرفتم كه بخوابم گفت : " يه منفگي بيسواد ، حريف زن و زندگي نيست ". سعي كردم با حركت سر به او بفهمانم كه فراموشش كرده ام ولي ول كن نبود :" هنوز اول بيست سالته . اونقدر با گل و شیرینی بیان و برن كه باورت نشه . يه سيگار واسه پدرت . . . ".

گفتم : " فيزيك ، تا بعد از ظهر" . و برادرم جوريكه انگار خيالش راحت شده باشد گفت :" به سلامت ! "

آنروز استاد از خودش گفت و آرزوهايش . نازنين زمخت من پولش ته كشيده بود وحتي يك جمله خوب نمي توانست بگويد . مهم نبود كه پول براي كرايه هم نمي ماند . مهمان خودم شد .

شب در حاليكه خستگي ، پاهايم را له ميكرد ، از نگاه برادرم شك كردم كه هم دير آمده ام و هم بو ميدهم .

اسمم را صدا زد . ماندم و آماده شدم تا بگويم : " شيمي ، تا بعد از ظهر" . جلوتر از هميشه آمد و گفت :" فلسفه ، تا غروب " . دنيا روي سرم آوارشد .

زمين زير قدمهايم سخت و سوزان بود و راه خانه استاد از هميشه طولاني تر . من بايد تصميمم را ميگرفتم كه با كدام آتش بسوزم .

از خانه اش كه ميرفتم سرم پر بود از تراوشات نشئگي و دلم ميخواست آنقدر پول توي كيفم مانده بود تا يك كتاب كوچك فلسفه بخرم .

باد خشكي مي وزيد . سفيدها خشكشان زده بود و به روبرو خيره بودند . مبهوت و خودباخته . كسي جرات نمي كرد دم بزند . حتي لاف جسارت هم در آن لحظه از كسي بر نمي آمد . سفيد اصلي به ديگران نگاهي كرد ، زبانش را روي لبهايش چرخاند ، دستش را بالا گرفت و دهان باز كرد كه : امروز روز بزرگي . . . براي قرمزهااما قضيه فرق ميكرد . در بيشماري حيرت آورشان همه چيز يافت ميشد :كينه ، انتقام ، حسادت ، شعف ، اميد و حتي ترس . برخي ها از آنكه تيغشان به پيكر سفيد اصلي بيفتد در خوفي غريب بودند . گويي از عقوبتش ميترسيدند . نطق سفيد اصلي كوتاه تر از هميشه بود . شايد چون زبانش به سقف دهانش چسبيده بود . از ارتفاع چرمي كه برايش ساخته بودند پائين آمد . سفيد ها يكي پس از ديگري نفسي عميق كشيدند و باز هم به روبرو خيره شدند . سعي ميكردند نگاه هايشان را از هم بدزدند مبادا كه ترس را تشديد كنند . هر چه ميگذشت سفيدها خسته تر و قرمزها كلافه تر و جري تر ميشدند .

قرمز اصلي باشتاب از مقرش بيرون آمد . پاپوشش را بالا كشيد . همانطور كه بسمت خط مقدم نيروهايش ميرفت دستش را از آرنج تا مچ روي لبهايش كشيد و تكه هاي گوشتي را كه مانده بود پاك كرد . سپس ايستاد تا به سفيد ها خيره شود . باد خشكي كه مي وزيد ديدن سفيدها را كه به خاك همرنگ تر بودند سخت ميكرد . قرمز اصلي همانطور خيره مانده بود ، بعد با يكطرف دهانش خنديد و رو كرد به قرمزهاي خودش . بي درنگ برايش ارتفاعي چرمي ساختند . سينه اش را صاف كرد ، دوباره دستش را روي لبش كشيد كه تكه گوشتي نمانده باشد . اين بار از اول مچ تا نوك انگشت ها . دستش را بالا گرفت . قرمزها هوار كشيدند . آنقدر بلند كه بگوش سفيدها هم رسيد . البته سفيدها سعي كردند خودشان را به كوچه علي چپ بزنند . مثلاً در همان لحظه يكي از سفيدها رو كرد به بغل دستي اش و جمله ايي را گفت كه معني اش اين بود : خب ديگه چه خبر ؟ قرمز اصلي نطق غرايي را سرداده بود و سفيد ها از سكوت يكدست روبرويشان به اين مسئله پي بردند . باد خشكي كه مي وزيد توي گوش قرمزها هووم هووم ميكرد و شنيدن حرف هاي قرمز اصلي را كمي سخت كرده بود . قرمز اصلي زورش را چپاند توي گلويش و هواري كشيد كه معني اش اين بود : بهشان رحم نكنيد . با تيغ هايتان برويد براي پاره كردن . . . حصار سكوت و كلافگي شكسته شد . سفيد ها بسمت قرمزها و قرمزها بسمت سفيدها دويدند . همگي تيغ هايشان را پيش رو گرفته بودند و داد ميكشيدند . وسعتي كه چند ساعتي خالي مانده بود اينك پر از صداي برخورد تيغ ها ، غريو هاي پيروزي و ناله هاي زخم و جراحت شده بود . يكي از قرمز ها وقتي شميرش را درگلوي سفيد قدكوتاهي فروبرد حس كرد كه او چقدر شبيه پسرعموي خودش بود . يكي ديگر از قرمزها وقتي خنجري در ماتحتش فرو كردند داد زد : پسرخاله ! و يكي از سفيد ها كه چند قدم آنطرف تر بود فكر كرد كسي او را صدا زده است . قرمز اصلي آنسوتر ايستاده بود . چشمش به سفيد اصلي كه افتاد مات ماند . سفيد اصلي هم بي حركت شد . شكل غريبي بود . انگار هيچكدام از سفيدها قرمز اصلي را نمي ديدند و هيچكدام از قرمزها سفيد اصلي را . از كنارشان رد مي شدند و بي تفاوت بسمت هدفي ديگر حمله مي بردند . صداها هم بريده شده بود . حتي صداي بال پرنده ايي هم نمي آمد . واضح بود كه دهان ها باز ميشدند و فريادها را پس مي انداختند اما كوچكترين صدايي بگوش نميرسيد . قرمز اصلي حس كرد يك جايي او را ديده است . كجا ديده بود ؟ ياد كودكي پاكش افتاد كه با بچه هاي همسايه در كوچه ميدويدند و شادي مي كردند و خودش آب بيني اش را كه غالباً آويزان بود با دست پاك ميكرد . از انتهاي بازو تا نوك انگشت ها . آن وقت ها اصلاً قرمز و سفيد مطرح نبود . همه يا سبز بودند يا مشكي . مشكي ها يك سمت مي ايستادند و سبزها سمت ديگر . مشكي اصلي آدم هايش را نصيحت ميكرد و پند مي داد . آنطرف هم سبز اصلي كه خيلي احترامش واجب بود مي ايستاد و به آدمهايش حرفهاي جالبي مي زد ، از حكمت وجود گرفته تا سلوك زندگي . بعد هر دو گروه غريو شادي و پيروزي ميكشيدند و بمست همديگر ميدويدند تا همديگر را تكه پاره كنند . قرمز اصلي همه اينها را در لحظه ايي پيش چشم ديد . آه زمختي كشيد و ميدانست كه الان مثل آن وقتها نيست و ديگر آنكه وقتي اولش قرمز شدي بايد تا آخرش بگويي : قرمزته . البته آنها كلمه ديگري ميگفتند كه معني اش همين بود . رو كرد به سفيد اصلي و بسمتش دويد . سفيد اصلي هم دسته تيغش را محكم گرفت . چشمهايشان را بهم دوختند و شروع كردند به چرخيدن . قرمز اصلي همانطور كه ميچرخيد پايش روي دست قرمزي رفت كه بقيه تنش آنطرفتر افتاده بود روي سينه يك سفيد . هردوشان در همان لحظه پي بردند كه چقدر از جمعيت كم شده است . معدود باقيمانده آنسوتر به تماشاي اين چرخش سرخ و سفيد ايستاده بودند . سفيد اصلي هر چه به آنها خيره شد فقط قرمزها را ديد . شايد چون سفيدها به خاك همرنگ تر بودند . صداي ناله زنانه ايي توي گوش هردوشان پيچيد . ناله زنانه ايي كه براي آن مكان بشدت غريب بود . قرمز اصلي همانطور كه ميچرخيد فكر كرد دچار اوهام شده . مطمئن بود كه زنهاي قرمز الان همه در خانه هايشان هستند . سفيد اصلي سعي كرد غمي را كه در چهره اش افتاده بود پاك كند و براي همين قصد كرد كه فريادي بكشد . اما فقط دهانش را باز كرد و چند لحظه بعد بست . شايد چون گلويش خشك شده بود و زبانش هم به سقف دهانش چسبيده بود . بسمت قرمز حمله ور شد . قرمز اصلي ناباورانه به عقب پرت شد . فهميد كه زورش به سفيد اصلي نميرسد . شايد بخاطر اين بود كه سفيد اصلي ديگري چيزي براي باختن نداشت . دستش را بالا گرفت و اشاره ايي داد . بي درنگ چند قرمز ديگر كه هشت يا نه نفر بودند به او اضافه شدند . طبيعي بود كه چند لحظه بعد سفيد اصلي تكه پاره شود .

باد خشكي كه مي وزيد سينه ابرها را بهم چسبانده بود . ابرهايي كه براي باران بغضشان گرفته بود ولي هنوز آنقدر سياه نشده بودند . قرمز اصلي نميدانست كه دنبال صاحب آن صداي زنانه بگردد يا برگردد به مقرش و گوشت بخورد . چند لحظه مردد بود . رو كرد بسمت يكي از قرمزها و جمله ايي را گفت كه معني اش اين بود : هر كس گوشت من را بخورد فرض ميكنم سفيد است و مي دهم با شمشير . . . و رفت كه صاحب آن ناله زنانه را پيدا كند .

داستانك

مردك چند ماه است به خواهرم تجاوز ميكند و انگار يادش رفته همين چندي پيش بود كه دست پدرم را مي بوسيد تا به او دختر بدهد . من از همان اولش مخالف بودم . شايد بخاطر شغل بيخودش : بپاي شبانه يك بارفروشي . چيزي بمن ميگفت كه روزي مثل امروز خواهرم صورت خيسش را روي شانه هايم هوار ميكند تا بگويد : فشار زندگي له ام كرده برادر! و من هنوز هم ميترسم به پدر بگويم : دختر سي ساله ات ترشيده نبود لهيده بود .

باران كه شد بيرون زدم . فرصت خوبي بود براي پنهانكاري . روي درخت همسايه مان گنجشكي كز كرده بود و خيس ميخورد . جيك نميزد مثل من كه در آن باران لطيف ، حس ترانه خواندنم نمي آمد . در پرسه باد و باران ، پاچه هاي شلوارم زودتر از همه جايم خيس مي شدند شايد چون شتاب بيشتري براي رسيدن داشتند . البته برايم بي اهميت بود اينكه تمام شلوارم خيس بشود ، حتي موهايم . و حتي آن گنجشك هم در آن لحظه برايم بي اهميت بود . بي آنكه خودم با خودم بگويم انگار نيرويي لبهايم را تكان ميداد تا بگويم : به جهنم كه خيس ميشود . به درك كه سردش است . همه چيز بي اهميت بود مثل مسيري كه براي رسيدن به مقصدم داشتم . تنها چيزي كه اندك هويتي داشت خود مقصد بود . نقطه ايي از شهر كه سخت من را آزار ميداد و من شيفته اين آزار بودم .

پارك خالي از آدم بود . ياد او افتادم و لحظه هايي كه بدنبال يك معاشقه كوتاه به ساعات متمادي مشاجره تبديل ميشد . يادآوري خاطره ايي آزاردهنده حس شيريني را بمن داد كه ترانه ايي عاشقانه را با خودش آورد . اما هنوز ترانه جان نگرفته بود كه رعد و برقي با صدايي خوفناك حس ترانه خواندن را پاره پاره كرد .

باران ديگر لطيف نبود ، وحشيانه ميباريد و سيلي ميزد . زني انگار توي گوشم كل كشيد و من بخود آمدم كه به مقصدم رسيده ام . اينبار خودم بودم كه با خود ميگفتم : كاش او هميشه شاد باشد چه در جشن تولدش و چه در عروسي اش . مهم نيست . اصلا هيچ چيز مهم نيست .

وقتي برمي گشتم تنها چيزي كه آزارم ميداد پوچ بودن اين پرسه خيس بود و بهمين خاطر مدام به آن فكر ميكردم . از مقصد لعنتي دور شده بودم ولي باز باران مي آمد . مهم نبود ، چون در آن خيابان خلوت اگر كسي مردي تنها را ميديد كه قدم زنان ميرفت و باخودش حرف ميزد ممكن بود گمان كند كه ديوانه است اما هرگز پي نميبرد كه گريه ميكند . باران براي پنهانكاري خوب است . به جهنم كه خيس ميشوم . به درك كه سردم است .